Szczególnie dzieci zawdzięczać takiemu autorowi książek i wierszy jak Jan Brzechwa. Narodził się on w 1900 roku. Był on studentem prawa na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1939 roku rozpoczął pracę jako adwokat oraz specjalista od praw autorskich. Był on także wykonawcą tekstów kabaretowych, uważany jako poeta liryczny należący do kręgu Skamandra. Ta wdzięczność należy mu się za bogaty zbiór książek i wierszy przeznaczonych w większości dla dzieci. Stworzył on takie wiersze jak: "Tańcowała igła z nitką", "Kaczka dziwaczka", "Pan Drops i jego trupa" a także wiele innych. Jego rzeczywistym nazwiskiem było: Jan Wiktor Lesman. Nazwisko jakie używał jako poeta wynikało z powiązań z Bolesławem Leśmianem. Był on znany również z tłumaczenia tekstów rosyjskich. Przykładem tutaj mogą być dzieła A. Puszkina, Siergieja Jesienina ,oraz W. Majkowskiego.

We współczesnej literaturze na pewno każdy z nas kojarzy takiego twórcę poezji, dramatopisarza oraz prozaika jakim jest Tadeusz Różewicz. Urodził się on w 1921 roku w Radomsku. Ze względu na nie za dobrą sytuację materialną w 1938 roku musiał przerwać pobieranie nauki w szkole średniej. W latach 1939-1943 objął stanowisko pracownika fizycznego. Następnie został redaktorem czasopisma "Czyn Zbrojny". W 1942 roku pomyślnie ukończył kurs szkoły podchorążych. Po zakończeniu II wojny światowej zdecydował się ukończyć szkołę średnią i rozpocząć studia na kierunku: historia sztuki, na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po 3 latach postanowił ulokować się we Wrocławiu. Wiersze jego obejmowały tematykę zarówno wojenną jak również powojenną. W pewnych jego utworach literackich umieścił elementy realizmu razem z groteską. Przykład mogą tutaj stanowić takie utwory literackie jak: "Czerwona rękawiczka" i "Równina". Tadeusz Różewicz również jest znany ze współpracy z filmem pisząc scenariusze do takich ekranizacji jak: "Trzy kobiety", "Miejsce na ziemi", "Głos z tamtego świata", "Piekło i niebo" i wielu innych.

Jednym z najwybitniejszych poetów polskich XVI w. był niezaprzeczalnie Jan Kochanowski. Urodził się on w 1530 roku. Po czternastu latach rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, a następnie w Padwie. Odbył on wiele podróży po Europie (głownie Francja, Królewiec), w czasie których nawiązał wielorakie kontakty z reprezentantami europejskiej literatury i humanistyki. W 1563 roku został dworzaninem i sekretarzem króla Zygmunta II Augusta. Niedługo po śmierci tegoż króla wyjechał do Czarnolasu. Wczesna śmierć jego dziecka bardzo wpłynęła na życie i twórczość Kochanowskiego. W jego trenach odniósł się do niej (Orszulki), a następnie do drugiej córki, która również szybko opuściła ten świat - Hanny. Kiedy Kochanowski studiował we Włoszech stworzył w większości okolicznościowe wiersze łacińskie, należące do zbioru Elegiarum libri. Zmarł nieoczekiwanie w Lublinie.

Jednym z najbardziej cenionych autorów i wieszczów literatury polskiej jest między innymi Adam Mickiewicz. Wiersze tego poety są zaliczne do bogatego zbioru dzieł, m.in. takich jak: "Sonety Krymskie", "Pożegnanie", "Do Laury", "Do M", "Do Samotności", "Dwa słowa", "Oda do Młodości", "Pieśń Filaretów", "Romantyczność" i wiele innych. W młodym wieku pisał on dzieła, które były przekładem lub przeróbką z Woltera. Po raz pierwszy jego utwór był opublikowany w "Tygodniku Wileńskim" w 1817 roku - była to "Zima miejska". Zapoczątkował on polski romantyzm dziełem wydanym w 1822 roku o tytule: "Ballady i romanse". W kolejnym roku napisał on powszechnie znaną książkę "Grażynę" i "Dziady cz. II i IV", następnie 3 lata później opublikował Sonety. Ze swoich podróży zagranicznych wyniósł 3 tom "Poezji". Na jego dzieła duży wpływ miało powstanie listopadowe oraz jego upadek, kiedy to stworzył m.in. "Redutę Ordona". Jego końcowym dziełem, którym mógł jak najlepiej się poszczycić był "Pan Tadeusz".

Znanym dramatopisarzem okresu romantyzmu był niewątpliwie Juliusz Słowacki. Zyskał on łącznie z Adamem Mickiewiczem i Zygmuntem Krasińskim miano wieszcza narodowego. Urodził się on w 1809 roku. W 1825 r. uczęszczał na uczelni na Uniwersytecie Wileńskim (kierunek - prawo). W roku 1829 rozpoczął pracę na stanowisku aplikanta w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. Od 1832-1836 roku przebywał się w Genewie, co w znacznym stopniu wywarło wpływ na kształt jego twórczości. Później przez 3 lata wędrował po Grecji, Egipcie i Palestynie (doświadczenia z tej podróży zawarł w utworze literackim "Podróż do Ziemi Świętej"). Niestety swój żywot ukończył w momencie kiedy zachorował na gruźlicę w 1849 roku. W I połowie XX wieku prochy jego umieszczono w krypcie na Wawelu (w pobliżu Mickiewicza). Napisał on zarazem wiersze jak i np. dramaty, w jakich znajdowały się takie dzieła jak: "Kordian", "Horsztyński", "Balladyna", "Fantazy", "Ksiądz Marek" i wiele innych.

Poetą, a jednocześnie znanym dobrodziejem w ostatnich latach był ks. Jan Twardowski. W swoim życiu był on ogromnie aktywny. Jako żołnierz służył on dla AKi był uczestnikiem powstania listopadowego w 1944 roku. W 1948 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został on wikarym parafii w Żbikowie koło Pruszkkowa, a w 1952 roku objął stanowisko rektora w jednym z kościołów mieszczących się w Warszawie. Swoją działalność literacką rozpoczął w 1937 kiedy wydał wiersze zawarte w zbiorze zatytułowanym "Powrót Andersena". W nich wystąpiło odwołanie się do poetyki Skamandra. Jego kolekcja utworów literackich nie była wyłącznie adresowana dla dorosłych, ale także napisał utwory przeznaczone dla dzieci. Jego twórczość jest chwalona nawet w gronie krytyków i cieszy się wielką popularnością w otoczeniu czytelników. W 2000 roku otrzymał nagrodę IKAR 2000 za to,że potrafił w swoich dziełach przemówić do każdego. W 1999 r. Katolicki Uniwersytet Lubelski nadał przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł on 18 stycznia 2006 r.