Możliwe też jest, że protoplastą yorka był wilk, którego człowiek obłaskawił około 18000 lat temu. Wilka jednak nigdy udomowić się nie dało rady. Ma on z psem wiele podobieństw morfologicznych, występował zawsze w różnych szerokościach geograficznych i mógł jednocześnie przyczynić się do powstania wielu ras psów. Do tego konieczna byłaby jednak ingerencja człowieka.

Pies przed snem drepce w kółko i wydeptuje sobie wygodne legowisko, a następnie zwija się w kłębek żyjący dziko yorkshire terrier narażony był na zasadzkę ze strony wrogów. Zwijając się w kłębek chronił delikatne części swego ciała, jak gardło, jądra, łapy, przed uszkodzęniem.

Inne cechy, odziedziczone po rodzicach, to sygnalizowanie o zbliżaniu się obcych czy znakowanie odchodami terenu łowów. Szczątkową już dziś czynnością jest drapanie ziemi po załatwieniu potrzeb fizjologicznych, co dawniej, na obcym terenie miało za zadanie zniszczenie śladów swojej obecności.Suka rodzi przeważnie nocą, bowiem noc daje nowonarodzonym szczeniętom większą ochronę. Lubi też swoje potomstwo zakopywać w ściółce. Yorkshire terrier ceni sobie możliwość odchowu potomstwa w jakiejś ciemnej jamie, do której jest tylko jedno, pilnie przez nią strzeżone wejście.

Do innych cech atawistycznych, pochodzących ze sposobu życia dzikiego stada, należy zaliczyć zakopywanie lub chowanie po kątach resztek niezjedzonego pożywienia. W stepie nie co dzień udawało się zdobyć pożywienie i to, co zostało, należało mądrze schować.

Przez obcowanie z właścicielem ukształtował się charakter psa. Pozostały jednak pewne cechy po dzikich przodkach, które nazywamy cechami atawistycznymi. Składają się one na tzw. psią naturę. Człowiek na co dzień obcując ze swoim psem, powinien te cechy poznać, wykorzystać je w wychowywaniu młodych psów, i w czasie tresury. Przyjaźń z psem powinna być oparta na wzajemnym poszanowaniu właściwości, jakimi zarówno człowieka jak i psa obdarzyła natura.