Jeśli pies musi być przywiązany do budy, to aby umożliwić mu ruch, należy użyć bardzo długiej lub łańcucha, podwieszonego do długiego podwieszonego wyżej drutu. Koniec łańcucha, znajdujący się przy kółku, ślizgającym się na drucie, jak i początek, przy obroży, warto owinąć parokrotnie wąskim paskiem gumy, mocno związanej. Nie wyobrażam sobie aby takiego psa można było przebrać w ubranka dla psów.

Sprzątanie legowiska ułatwić może podnoszony dach. Tak wykonaną budę zaopatrzyć należy w miękką ściółkę (najlepiej ze słomy owsianej), którą co jakiś czas uzupełniamy. Na zimę zwiększamy ilość ściółki i zabezpieczamy otwór wejściowy kawałkiem koca. Powinno to zabezpieczyć psa przed utratą ciepła i przed wilgocią. Przed utratą ciepła najlepiej jest stosować ubranka dla psów. Obok budy powinna zawsze stać miska z czystą woda.

Gdy psy mają bardzo długie uszy, które mogą maczać się w jedzeniu lepiej jest dać im wąski, nieco wyższy od miski garnek, co jest praktyczniejsze niż spinanie uszu klamrami. Psom dużym i większym zaleca się stawiać miskę nieco wyżej, np. na podnóżku.

Pies trzymany na zewnątrz powinien mieć przestronną drewnianą budę, z dala od studni, śmietnika i ubikacji, umieszczoną w miejscu suchym i osłoniętym od przeciągów. Zrobić ją należy solidnie, szczelnie, z dachem spadzistym, obitym co najmniej papą, z okapem. Nie powinna ona stać na ziemi; najlepiej, gdy podłoga legowiska będzie od 20 do 30 cm nad ziemią

Idealna jest buda dwudzielna, składająca się z obudowanej części, w której umieszczone jest legowisko z otworem dopasowanym do wielkości psa, i z przedsionka, bez ściany przedniej, ze ścianami bocznymi i podłogą. Przed wejściem do budy powinno się zbudować drewniany pomost, aby pies nie wnosił do niej wilgotnej ziemi.