Formuła teledysku jest niewyobrażalnie pojemna. Zazwyczaj jest to kilkuminutowy film ilustrowany muzyką, ale nawet czas trwania nie jest jego cechą definiującą; do na dzień dzisiejszy pamiętamy na przykład złożony klip do piosenki “Thriller”. Ograniczenia nie obowiązują też na innych obszarach: znane są przykłady teledysków koncertowych, w których oglądamy fragment występu wykonawcy; równie częste są jednakże takie, w których wykonawca się nie pojawia. teledyski HipHop mogą opowiadać nieproste historie, albo po prostu czarować obrazkimi bliskimi abstrakcji. Także rozwiązania warsztatowe są zróżnicowane - teledysk korzysta nawet z form eksperymentalnych.
Uwikłanie teledysku w rynek muzyczny paradoksalnie bowiem nie oznacza konieczności rezygnacji z tego, co oryginalne i niepowtarzalne. Popularne kino wytworzyło szereg estetycznych rozwiązań, które rzadko ulegają złamaniu. Teledysk jednakże wydaje się obszarem artystycznej wolności. Jego twórcy czasami czerpią garściami z tradycji awangardowego kina. I, co ciekawe, stosowane w teledyskach rozwiązania rodem z filmów Brakhage’a przyciągają uwagę milionów telewidzów, podczas gdy o filmach najwybitniejszego eksperymentatora amerykańskiego kina nikt już dziś nie pamięta.

Teledysk trzeba do gruntu “komercyjnej awangardy” - jego forma otwarta jest na eksperymenty i innowacje, funkcja Natomiast sprowadza go do roli bliskiej reklamie. Zauważyli to już krytycy piszący o telewizji i jej gatunkach. Ann Kaplan, autorka klasycznej książki “Rocking Around the Clock” (1987), wytłumacza to faktem, że teledysk jest najlepszym ucieleśnieniem idei utworu postmodernistycznego. I nie sposób nie przyznać jej odrobiny racji. Przynależność teledysku do terenu postmodernizmu wynika już stąd, że jego warstwa wizualna podlega dyktatowi muzyki. Teledysk jest więc z definicji formą pasożytniczą. Ponadto, strategie w nim stosowane umożliwiają mówić o pasożytnictwie wielopoziomowym. Muzyczne klipy są nie tylko “adaptacjami” utworów muzycznych, w ogromnej liczbie przypadków odnoszą się do innych inspiracji. Wspomniany “Thriller” Michaela Jacksona był próbą zastosowania konwencji gatunkowej, są też Teledyski Dance odwołujące się do konkretnego filmu, bardzo często wówczas, gdy piosenka pochodzi z jego ścieżki dźwiękowej.