Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany - na start z drewna dębowego, w przyszłości też z drewna iglastego. Przestrzeń między detalami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź też cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą.
W strefie oprócz elementami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi detalami szkieletu nośnego są belki poziome - podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe - słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne.

Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych , a dodatkowo z elementów przekątnych.
Wystające głowice belek , a oprócz tego ręcznie wykonywane szczegóły złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnorakich regionach w różny metodę obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- lub wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą całość. Układ elementów w rzucie jest ściśle konkretny; przekroje belek nośnych mają kształt kwadratu.

Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są współcześnie wznoszone wyłącznie sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji posiada znaczenie głównie w konserwacji zabytków , a ponadto w pracach modernizacyjnych.